مجله ی شهروند امروز (شماره ی ۷۱)

سردبیر گرامی من بعنوان یک ایرانی در تبعید پس از چهل سال فراز و نشیب های سخت با شاه و شیخ به هر ایرانی با شرف در هر نقطه از جهان که به خواست ملت دردکشیده ایران احترام بگذارد دستش را صمیمانه میفشارم و با او همراهی میکنم حتی اگر کسانی باشند که از دستگاه مخوف حکومت جدا شده باشند و به مردم بپیوندند چرا که در این برهه از زمان ما نیاز به همبستگی و همدلی داریم نه عیب گیری و تحلیل های مناقشه برانگیز یعنی همان کارهایی که نیروهای سیاسی بصطلاح پیشرو پس پیروزی قیام بهمن پنجاه و هفت کردند تا بهانه بدست اخوند ها بدهند که پس از سی و دو سال شاهد فجایعی باشیم که تا ده ها سال دیگر جبران خسارات ان غبر ممکن باشد.البته ما واقفیم که سناریوی شوم این جریان از قبل توسط قدرتهای استعماری نوشته شده بود اما ان زمان از خواب بیدار شدیم که عکس امام را در کره ماه قرار داده بودند و در ان اشفته بازار انها توانستند پایه های فکری خودرا و چگونه باید اثار ملیت و وطنپرستی را از سینه مردم پاک کنند را محکم کردند تا دیگر مادرانی فرزندانی همچون ستار خان و باقرخان و سردار فاتح و مصدق و بزرگ مردان و زنان دیگر که برای رهایی از چنگال انان حرف دل مردم را میزدند را در دامان نپرورانند و ایران ما را یکبار دیگر با حمله دوم تازیان سیه پوش و سیه دل مواجه کردند تا امروز برای بقا خود در روز روشن بنام خدا و پیامبر به ناموس خواهران و مادران ما تجاوز کنند و ما بجهت عدم همبستگی واتحاد لازم قدرت رویارویی را نداشته باشیم.عزیزان من بیایید از تکرار اشتباهات گذشته دوری کنیم و با رمز اتحاد..همبستگی..وهمدلی وطن را ازاد کنیم بعد از ان برای بحث و تبادل نظر به قصد سازندگی وقت کافی خواهیم داشت اما اکنون زمان اختلاف و دفع یکدیگر نیست که این میتواند به نفع دشمن باشد. پیروز باشد و متحد. کاوه اهنگر